10 ส.ค. 51 – สมัชชาคนจนออกแถลงการณ์เรียกร้อง ให้ยกเลิกการเสนอ ร่าง พ.ร.บ. การจัดระเบียบการชุมนุมในที่สาธารณะ พ.ศ. .. และให้กระทรวงที่เกี่ยวข้องเร่งเจรจาและแก้ไขปัญหาสมัชชาคนจนโดยเร่งด่วน
แถลงการณ์สมัชชาคนจน
เรื่อง คัดค้าน พ.ร.บ. จัดระเบียบการชุมนุมในที่สาธารณะ
และเร่งให้รัฐบาลแก้ไขปัญหาสมัชชาคนจน
สมัชชาคนจน เป็นกลุ่มองค์กรชาวบ้านที่รวมตัวกันเพื่อเรียกร้องให้รัฐบาลแก้ไขปัญหาที่เกิดจากการดำเนินโครงการของรัฐทั้งที่เป็นประเภทนโยบาย กิจกรรมโครงการต่าง ๆ ที่มีผลกระทบต่อพี่น้องประชาชน ประกอบด้วยเครือข่าย ทั้งหมด 7เครือข่าย คือ 1. เครือข่ายที่ดิน 2. เครือข่ายป่าไม้ 3. เครือข่ายเขื่อน 4. เครือข่ายผู้ป่วยจากการทำงาน 5. เครือข่ายประมงพื้นบ้าน 6. เครือข่ายสลัม 7. เครือข่ายเกษตรกรรมทางเลือก
ที่ผ่านมา สมัชชาคนจนได้มีข้อเรียกร้องในการแก้ไขปัญหาต่อรัฐบาลตั้งแต่ปี 2538 เป็นต้นมา แต่การแก้ไขไม่สามารถบรรลุวัตถุประสงค์ การชุมนุมเรียกร้องทั้งในพื้นที่ที่เกิดปัญหา และมาเรียกร้องถึงทำเนียบรัฐบาล รวมไปถึงการชุมนุมที่ยาวนานปี 2539 นานถึง 99 วัน เพื่อให้มีการแก้ไขปัญหาของสมัชชาคนจน ของกลุ่มผู้ได้รับเดือดร้อนจากปัญหาต่าง ๆ การชุมนุมของพี่น้องคนจนที่ผ่านมาได้ปฏิบัติตามกฎหมายรัฐธรรมนูญ และสิทธิอันพึงมี ที่นานาอารยประเทศปฏิบัติกัน เมื่อมีสมาชิกสภาผู้แทนในนามพรรคพลังประชาชน ได้เสนอ ร่าง พ.ร.บ.จัดระเบียบการชุมนุม ซึ่งมีเนื้อหาขัดกับรัฐธรรมนูญ เพราะการชุมนุม เป็นสิทธิอันพึงมีของประชาชนที่จะเสนอให้มีการแก้ไขในรูปแบบต่างได้
ดังนั้นสมัชชาคนจน ได้พิจารณาแล้วเห็นว่าการที่รัฐบาลโดยการนำเสนอของ นายจุมพฏ บุญใหญ่ ส.ส.พรรคพลังประชาชนเตรียมเสนอ “ร่างพระราชบัญญัติจัดระเบียบการชุมนุมในที่สาธารณะ พ.ศ. ...” เข้าสู่การพิจารณาของสภาผู้แทนราษฎร เพื่อตราเป็นกฎหมายบังคับใช้กับสาธารณะชนทั่วไป พวกเรา “สมัชชาคนจน” เห็นว่าร่างกฎหมายฉบับนี้ เป็นการดำเนินการนำเสนอกฎหมายที่ขัดต่อการแสดงสิทธิอันชอบธรรมของกลุ่มต่าง ๆ ที่จะดำเนินการไม่ได้ และจะถูกดำเนินคดี ทั้งผู้ชุมนุมและผู้สนับสนุน ซึ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะขออนุญาตการชุมนุม แล้วจะได้รับอนุญาต เพราะที่ผ่านมา การชุมนุมก็ถูกละเมิดจากเจ้าหน้าที่ภาครัฐอยู่แล้ว เช่น การสกัดไม่มีการชุมนุม การตรวจค้น พยายามตั้งข้อหาต่าง ๆ แต่ในร่างกฎหมายดังกล่าว ได้กล่าวโทษที่มีความผิดรุนแรงไว้ จึงไม่สอดคล้องกับรัฐธรรมนูญ ที่ให้สิทธิชุมนุมได้
ปัจจุบันนับตั้งแต่รัฐบาลภายใต้การนำของนายสมัคร สุนทรเวช ได้บริหารประเทศมาครบ 6 เดือนแล้ว แต่การแก้ไขปัญหาสมัชชาคนจนไม่มีความคืบหน้าแต่อย่างใด แม้ได้รับการประสานให้มีการเจรจาในโครงการที่อยู่ภายใต้กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ประกอบด้วย โครงการเขื่อนแก่งเสือเต้น จ.แพร่ เขื่อนโป่งขุนเพชร จ.ชัยภูมิ เขื่อนหัวนา เขื่อนราศีไศล จ.ศรีสะเกษ เขื่อนท่าแซะ จ.ชุมพร เขื่อนสิรินธร จ.อุบลราชธานี และกรณีประมงพื้นบ้านภาคใต้ 14 จังหวัด ซึ่งจะมีการเจรจาเบื้องต้นในวันที่ 18 สิงหาคม 2551 นี้เท่านั้น
ส่วนกรณีอื่น ๆ ยังไม่ได้การติดต่อให้มีการเจรจาเพื่อแก้ไขปัญหาประกอบด้วย
1. ปัญหาที่ดินและที่ราชพัสดุ ในความรับผิดชอบของ กระทรวงมหาดไทย และกรมธนารักษ์
2. ปัญหาป่าไม้ ประเภทพื้นที่อยู่ในป่าอนุรักษ์ ในความดูแลของกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม และกระทรวงมหาดไทย
3. ปัญหาผู้ป่วยจากการทำงาน ในความผิดชอบของ และกระทรวงสาธารณสุขและกระทรวงแรงงาน
4. ปัญหาเขื่อนผลิตไฟฟ้า เช่น เขื่อนปากมูล ในความรับผิดชอบของกระทรวงพลังงาน และการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย
ปัญหาเหล่านี้เป็นปัญหาของคนจนในระดับรากหญ้า แต่ไม่ได้รับการแก้ไข ซึ่งมีมากกว่า 100 กรณี ทำให้เกิดปัญหาต่อความมั่นคงในการดำรงอยู่ของประชาชนอย่างปกติสุข ดังนั้นจึงเห็นว่ารัฐบาลและหน่วยงานที่รับผิดชอบต้องดำเนินการแก้ไขโดยเร่งด่วน
จากการประชุมพ่อครัวใหญ่ สมัชชาคนจน ระหว่างวันที่ 9-10 สิงหาคม 2551ที่กรุงเทพฯ มีมติร่วมกัน ที่จะเรียกร้องต่อรัฐบาล ในการเสนอ ร่าง พ.ร.บ.จัดระเบียบการชุมนุมในที่สาธารณะ พ.ศ. ... และปัญหาการแก้ไขสมัชชาคนจนดังนี้
1.ให้ยกเลิกการเสนอ ร่าง พ.ร.บ. การจัดระเบียบการชุมนุมในที่สาธารณะ พ.ศ. ..
2.ให้กระทรวงที่เกี่ยวข้องเร่งเจรจาและแก้ไขปัญหาสมัชชาคนจนโดยเร่งด่วน
ด้วยจิตคาราวะ
สมัชชาคนจน
( http://www.prachatai.com/05web/th/home/13150 )
Tuesday, August 12, 2008
ไทยควรมี พ.ร.บ.การชุมนุมในที่สาธารณะหรือไม่
โดย พรสันต์ เลี้ยงบุญเลิศชัย อาจารย์ประจำคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาอัสสัมชัญ
เสรีภาพในการชุมนุม หรือที่ต่างประเทศเรียกกันว่า freedom of association หรือ freedom of assembly ถือเป็นสิ่งที่ถูกหยิบยกขึ้นมาอย่างกล่าวอ้างอยู่บ่อยครั้ง เพื่อให้กลุ่มของตนเองดำเนินการชุมนุมต่อไปได้ ทำให้เสรีภาพในการชุมนุม กลายเป็นเสรีภาพศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาในทันทีที่มีการกล่าวอ้างว่า "เสรีภาพในการชุมนุมนั้น ได้รับการรับรองและคุ้มครองโดยรัฐธรรมนูญอันถือเป็นกฎหมายสูงสุดของประเทศ"
อย่างไรก็ดี ยังมีผู้อื่นซึ่งได้รับผลกระทบต่อการใช้เสรีภาพอันศักดิ์สิทธิ์ข้างต้นนั้น นั่นคือ ประชาชนทั่วไปที่ไม่อาจใช้ถนนในการสัญจรเฉกเช่นตนเองเคยใช้อยู่เป็นนิจ
กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ฝ่ายผู้ได้รับความเดือดร้อนจากการชุมนุมดังกล่าวก็ย่อมกล่าวอ้างได้ว่า ตนเองมี "เสรีภาพในการเดินทาง" อันเป็นเสรีภาพหนึ่งที่รัฐธรรมนูญรับรองและคุ้มครองให้เช่นเดียวกัน จุดนี้จึงเป็นการหนีไม่พ้นถึงความขัดแย้งกันของกลุ่มบุคคลทั้งสองฝ่าย
นอกจากนี้ความขัดแย้งในการชุมนุม อาจเกิดจากกลุ่มสนับสนุนและกลุ่มต่อต้านที่มาประจันหน้ากัน ซึ่งเราก็ได้เห็นกันมาแล้วในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 13, 24 กรกฎาคม และในหลายจังหวัด ระหว่างกลุ่มที่ต่อต้านพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย กับกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย บนเหตุผลที่ว่า การชุมนุมของฝ่ายพันธมิตร สร้างความวุ่นวายการชุมนุมปราศจากความชอบธรรม อีกทั้งเป็นการพยายามล้มล้างระบอบประชาธิปไตย
หากจะถามว่า ในต่างประเทศเคยประสบพบเจอกับปัญหาในเรื่องกลุ่มผู้ชุมนุม 2 ฝ่าย หรือหลายฝ่าย ปะทะกันหรือปัญหาที่บุคคลที่ได้รับความเดือดร้อนจากการชุมนุมเหมือนกับที่เกิดขึ้นในประเทศไทย ณ ขณะนี้หรือไม่นั้น
ขอตอบว่า ก็ย่อมต้องมี โดยเฉพาะอย่างยิ่งแล้วในอารยประเทศที่มีประวัติศาสตร์ในเรื่องของการเรียกร้องระบอบการปกครองแบบประชาธิปไตยมาอย่างยาวนาน เช่น ประเทศเยอรมนี อังกฤษ สหรัฐอเมริกา ฯลฯ ก็เจอกับปัญหาข้างต้นมาแล้วทั้งสิ้น
ท้ายที่สุด ประเทศเหล่านั้นจึงเกิดแนวความคิดในการตราตัวบทกฎหมายว่าด้วยเรื่องของการชุมนุมขึ้นมาเพื่อแก้ไขปัญหาต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น ปัญหาการอ้างหรือยืนยันต่อบุคคลอื่นซึ่งรวมถึงเจ้าหน้าที่รัฐว่า ตนได้ดำเนินกิจการอันได้รับการรับรองและคุ้มครองโดยรัฐธรรมนูญก็ดี หรือปัญหาการบริหารจัดการของเจ้าพนักงานของรัฐต่อกลุ่มผู้ชุมนุมทางการเมือง
รวมถึงการป้องกันการเผชิญหน้ากันของผู้ชุมนุมหลายกลุ่มอันจะนำไปสู่การปะทะกันของกลุ่มผู้ชุมนุมนั่นเอง
ก่อนอื่นพวกเราจำต้องพึงตระหนักไว้ก่อนว่า สิทธิและเสรีภาพในทางกฎหมายรัฐธรรมนูญอาจแบ่งแยกออกได้เป็น 2 ประเภทหลักๆ ด้วยกันคือ
1.สิทธิและเสรีภาพภาพแบบสัมบูรณ์ หรือ absolute rights or liberties
2.สิทธิและเสรีภาพแบบสัมพัทธ์ หรือ relative rights or liberties
ซึ่งสิทธิและเสรีภาพประเภทแรกคือ สิทธิและเสรีภาพที่รัฐมิอาจจำกัดได้อันมีอยู่แค่อย่างเดียวนั่นก็คือเสรีภาพในการนับถือศาสนา
ส่วนสิทธิและเสรีภาพอีกประเภทหนึ่งหรือสิทธิและเสรีภาพแบบสัมพัทธ์นั้น เป็นสิทธิและเสรีภาพที่เปิดโอกาสให้รัฐสามารถจำกัดหรือควบคุมการใช้ได้หากปรากฏซึ่งความจำเป็นเพื่อคุ้มครองประโยชน์สาธารณะ เช่น เพื่อคุ้มครองประโยชน์ของประชาชนในการที่จะใช้ทางสาธารณะ หรือเพื่อป้องกันการนำไปสู่เหตุการณ์อันวุ่นวายหรือเกิดจลาจลขึ้นในประเทศ เป็นต้น
แต่ทั้งนี้จำต้องมีการออกกฎหมายมาเป็นกิจจะลักษณะ และโดยส่วนมากแล้วกฎหมายดังกล่าวต้องเป็นกฎหมายที่ผ่านความเห็นชอบจากรัฐสภา ซึ่งโดยมากก็จะออกมาในรูปของพระราชบัญญัติหรือรัฐบัญญัติแล้วแต่กรณี เพราะถือได้ว่ากฎหมายดังกล่าวส่งผลกระทบต่อประชาชนโดยตรง
จากหลักการข้างต้นแล้ว การชุมนุมจึงถูกจัดอยู่ในเสรีภาพแบบสัมพัทธ์ซึ่งส่งผลให้รัฐสามารถตรากฎหมายขึ้นมาเพื่อจำกัดสิทธิได้นั่นเอง
ซึ่งแม้แต่ในรัฐธรรมนูญไทยเองก็ได้บัญญัติไว้ชัดในมาตรา 63 วรรค 2 ว่าเสรีภาพในการชุมนุมสามารถถูกจำกัดได้
ตามที่ได้กล่าวมาแล้วว่า ในต่างประเทศนั้นก็เคยได้เจอกับปัญหาของการชุมนุมกันอย่างมากมายจนกระทั่งมีการผลักดันตัวกฎหมายว่าด้วยการชุมนุมขึ้นมา
เช่น ในประเทศเยอรมนีนั้น มีรัฐบัญญัติว่าด้วยการชุมนุม ซึ่งกฎหมายนี้ได้มีการกำหนดกฎเกณฑ์ต่างๆ ในการชุมนุมไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของสถานที่ชุมนุมว่า จะชุมนุมที่ใด หากเป็นการชุมนุมในที่สาธารณะก็จำต้องมีการแจ้งหรือบอกกล่าวล่วงหน้าโดยแกนนำหรือผู้ควบคุมการชุมนุมก่อนที่จะมีการชุมนุมดังกล่าว
หากดำเนินการชุมนุมไปโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้าก็จะถือว่าการชุมนั้นไม่ชอบด้วยกฎหมาย ซึ่งก็หมายถึงว่า รัฐธรรมนูญก็จะไม่รับรองและคุ้มครองการชุมนุมดังกล่าว
อีกทั้งหากปรากฏว่า การชุมนุมนั้นๆ ก่อให้เกิดความเดือดร้อนในเรื่องของการใช้เส้นทางการจราจรหรืออาจนำไปสู่การจลาจล หรือมีผลให้ทรัพย์สินของรัฐเสียหาย การนี้รัฐสามารถดำเนินการสลายการชุมนุมได้
หลักการดังกล่าวสอดคล้องต้องกันกับกฎหมายและหลักกฎหมายของประเทศอังกฤษ ไอร์แลนด์เหนือ ออสเตรเลีย ฟิลิปปินส์ เอสโตเนีย มอนเตเนโกร โครเอเชีย และสหรัฐอเมริกา
กล่าวคือ กฎหมายว่าด้วยการชุมนุมเหล่านั้นก็จะมีการกำหนดกฎเกณฑ์ที่เหมือนๆ กับที่กล่าวไปแล้วในรัฐบัญญัติของประเทศเยอรมนี จะผิดแผกแตกต่างกันก็แต่ในรายละเอียดปลีกย่อยเท่านั้น
เช่น ในเรื่องของระยะเวลาในการแจ้งหรือบอกกล่าวล่วงหน้าสำหรับการชุมนุมซึ่งอาจจะเป็น 2 วัน หรือ 3 วัน เป็นต้น
หรือจะเป็นรูปแบบในการบอกกล่าวล่วงหน้าที่จะต้องทำเป็นหนังสือตามแบบที่ตัวกฎหมายกำหนดว่า ต้องระบุข้อมูลเกี่ยวกับชุมนุมอย่างไรบ้าง
แต่หลักๆ ก็จะเหมือนกันแทบทั้งสิ้นว่า หากการชุมนุมดังกล่าวเป็นการชุมนุมในทางสาธารณะต้องมีการแจ้งล่วงหน้า อันหมายถึงว่า หากเป็นการชุมนุมในที่ส่วนบุคคลนั้น กฎหมายมิได้บัญญัติให้ต้องมีการแจ้งล่วงหน้าทางรัฐก็อาจจะดำเนินการสลายการชุมนุมหากปรากฏว่า ต้องด้วยเงื่อนไขที่กฎหมายกำหนด ซึ่งส่วนใหญ่ก็คือการชุมนุมดังกล่าวมีผลต่อการใช้เส้นทางสาธารณะของผู้อื่นหรือการชุมนุมนำไปสู่การจลาจลในประเทศ
อย่างไรก็ดี หากเจ้าหน้าที่เข้าดำเนินการสลายการชุมนุมด้วยวิธีการเกินกว่าเหตุ ผู้ชุมนุมก็อาจนำเรื่องไปร้องขอต่อศาลเพื่อให้ศาลได้เข้ามาตรวจสอบหรือเยียวยาการกระทำการของรัฐดังกล่าวได้
ผู้เขียนเห็นว่า จึงเป็นเรื่องดีที่ว่าในปัจจุบันประเทศไทยจะได้ดำเนินการออกกฎหมายว่าด้วยการชุมนุมขึ้นมาอย่างชัดเจนเสียที ทั้งนี้ ก็เพื่อตัดปัญหาการยกตัวบทของรัฐธรรมนูญมาอ้างยันกันไปยันกันมาว่า ตนเองนั้นต่างก็มีสิทธิและเสรีภาพที่ได้รับการรับรองจากกฎหมายสูงสุดซึ่งใครก็จะมาแตะต้องไม่ได้ให้หมดไป
นอกจากนี้ยังเห็นว่าหากเรามีตัวบทกฎหมายว่าด้วยการชุมนุมที่ชัดเจนก็จะเป็นการดี เพราะภายใต้กฎหมายนี้จะมีการระบุหรือกำหนดถึงกฎเกณฑ์และกติกาในการชุมนุมออกมาอย่างชัดเจนอันส่งผลไปยังความสะดวกของทั้งสองฝ่าย ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายผู้ดำเนินการชุมนุมก็ดี และในส่วนของภาครัฐที่จะได้ดำเนินการรับมือกับการการชุมนุมที่มีทีท่าว่าจะเกิดขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆ ในระบอบการปกครองแบบประชาธิปไตย
และที่สำคัญก็คือจะได้เป็นกลไกในการป้องกันการปะทะกันระหว่างกลุ่มของผู้ชุมนุมด้วยกันเองอย่างที่เกิดขึ้นที่จังหวัดเชียงใหม่ บุรีรัมย์ อุดรธานี ฯลฯ ที่ผ่านมา เนื่องจากว่ากฎหมายว่าด้วยการชุมนุมนั้นได้มีการจัดระบบระเบียบไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของแกนนำหรือผู้นำในการชุมนุมที่จะต้องควบคุมกลุ่มผู้ชุมนุมให้เป็นไปตามกฎหมายที่บัญญัติไว้ในตัวกฎหมาย หรือจะเป็นสถานที่ของการชุมนุมเองก็ดี ซึ่งก็หมายความว่าจะต้องมีการจัดสถานที่การชุมนุมที่เป็นสัดเป็นส่วน
ในระหว่างที่เรายังไม่มีตัวบทกฎหมายว่าด้วยการชุมนุมข้างต้นเหมือนกับต่างประเทศเขา ผู้เขียนอยากให้ผู้ชุมนุมทุกฝ่ายได้ตระหนักถึงประโยชน์ของประเทศชาติเป็นหลัก ควรที่จะต้องรู้ขอบเขตของตนเอง ว่าการชุมนุมขนาดไหน แบบไหนจะได้รับการคุ้มครองตามรัฐธรรมนูญ
กล่าวอีกนัยหนึ่งคือเราต้องตระหนักในหลัก "สิทธิในเสรีภาพ" ของผู้อื่นด้วย หากทุกคนคิดได้อย่างนี้เหตุการณ์โกลาหลต่างๆ ก็จะไม่เกิดขึ้น
( http://www.pub-law.net/publaw/View.asp?publawIDs=1251)
เสรีภาพในการชุมนุม หรือที่ต่างประเทศเรียกกันว่า freedom of association หรือ freedom of assembly ถือเป็นสิ่งที่ถูกหยิบยกขึ้นมาอย่างกล่าวอ้างอยู่บ่อยครั้ง เพื่อให้กลุ่มของตนเองดำเนินการชุมนุมต่อไปได้ ทำให้เสรีภาพในการชุมนุม กลายเป็นเสรีภาพศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาในทันทีที่มีการกล่าวอ้างว่า "เสรีภาพในการชุมนุมนั้น ได้รับการรับรองและคุ้มครองโดยรัฐธรรมนูญอันถือเป็นกฎหมายสูงสุดของประเทศ"
อย่างไรก็ดี ยังมีผู้อื่นซึ่งได้รับผลกระทบต่อการใช้เสรีภาพอันศักดิ์สิทธิ์ข้างต้นนั้น นั่นคือ ประชาชนทั่วไปที่ไม่อาจใช้ถนนในการสัญจรเฉกเช่นตนเองเคยใช้อยู่เป็นนิจ
กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ฝ่ายผู้ได้รับความเดือดร้อนจากการชุมนุมดังกล่าวก็ย่อมกล่าวอ้างได้ว่า ตนเองมี "เสรีภาพในการเดินทาง" อันเป็นเสรีภาพหนึ่งที่รัฐธรรมนูญรับรองและคุ้มครองให้เช่นเดียวกัน จุดนี้จึงเป็นการหนีไม่พ้นถึงความขัดแย้งกันของกลุ่มบุคคลทั้งสองฝ่าย
นอกจากนี้ความขัดแย้งในการชุมนุม อาจเกิดจากกลุ่มสนับสนุนและกลุ่มต่อต้านที่มาประจันหน้ากัน ซึ่งเราก็ได้เห็นกันมาแล้วในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 13, 24 กรกฎาคม และในหลายจังหวัด ระหว่างกลุ่มที่ต่อต้านพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย กับกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย บนเหตุผลที่ว่า การชุมนุมของฝ่ายพันธมิตร สร้างความวุ่นวายการชุมนุมปราศจากความชอบธรรม อีกทั้งเป็นการพยายามล้มล้างระบอบประชาธิปไตย
หากจะถามว่า ในต่างประเทศเคยประสบพบเจอกับปัญหาในเรื่องกลุ่มผู้ชุมนุม 2 ฝ่าย หรือหลายฝ่าย ปะทะกันหรือปัญหาที่บุคคลที่ได้รับความเดือดร้อนจากการชุมนุมเหมือนกับที่เกิดขึ้นในประเทศไทย ณ ขณะนี้หรือไม่นั้น
ขอตอบว่า ก็ย่อมต้องมี โดยเฉพาะอย่างยิ่งแล้วในอารยประเทศที่มีประวัติศาสตร์ในเรื่องของการเรียกร้องระบอบการปกครองแบบประชาธิปไตยมาอย่างยาวนาน เช่น ประเทศเยอรมนี อังกฤษ สหรัฐอเมริกา ฯลฯ ก็เจอกับปัญหาข้างต้นมาแล้วทั้งสิ้น
ท้ายที่สุด ประเทศเหล่านั้นจึงเกิดแนวความคิดในการตราตัวบทกฎหมายว่าด้วยเรื่องของการชุมนุมขึ้นมาเพื่อแก้ไขปัญหาต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น ปัญหาการอ้างหรือยืนยันต่อบุคคลอื่นซึ่งรวมถึงเจ้าหน้าที่รัฐว่า ตนได้ดำเนินกิจการอันได้รับการรับรองและคุ้มครองโดยรัฐธรรมนูญก็ดี หรือปัญหาการบริหารจัดการของเจ้าพนักงานของรัฐต่อกลุ่มผู้ชุมนุมทางการเมือง
รวมถึงการป้องกันการเผชิญหน้ากันของผู้ชุมนุมหลายกลุ่มอันจะนำไปสู่การปะทะกันของกลุ่มผู้ชุมนุมนั่นเอง
ก่อนอื่นพวกเราจำต้องพึงตระหนักไว้ก่อนว่า สิทธิและเสรีภาพในทางกฎหมายรัฐธรรมนูญอาจแบ่งแยกออกได้เป็น 2 ประเภทหลักๆ ด้วยกันคือ
1.สิทธิและเสรีภาพภาพแบบสัมบูรณ์ หรือ absolute rights or liberties
2.สิทธิและเสรีภาพแบบสัมพัทธ์ หรือ relative rights or liberties
ซึ่งสิทธิและเสรีภาพประเภทแรกคือ สิทธิและเสรีภาพที่รัฐมิอาจจำกัดได้อันมีอยู่แค่อย่างเดียวนั่นก็คือเสรีภาพในการนับถือศาสนา
ส่วนสิทธิและเสรีภาพอีกประเภทหนึ่งหรือสิทธิและเสรีภาพแบบสัมพัทธ์นั้น เป็นสิทธิและเสรีภาพที่เปิดโอกาสให้รัฐสามารถจำกัดหรือควบคุมการใช้ได้หากปรากฏซึ่งความจำเป็นเพื่อคุ้มครองประโยชน์สาธารณะ เช่น เพื่อคุ้มครองประโยชน์ของประชาชนในการที่จะใช้ทางสาธารณะ หรือเพื่อป้องกันการนำไปสู่เหตุการณ์อันวุ่นวายหรือเกิดจลาจลขึ้นในประเทศ เป็นต้น
แต่ทั้งนี้จำต้องมีการออกกฎหมายมาเป็นกิจจะลักษณะ และโดยส่วนมากแล้วกฎหมายดังกล่าวต้องเป็นกฎหมายที่ผ่านความเห็นชอบจากรัฐสภา ซึ่งโดยมากก็จะออกมาในรูปของพระราชบัญญัติหรือรัฐบัญญัติแล้วแต่กรณี เพราะถือได้ว่ากฎหมายดังกล่าวส่งผลกระทบต่อประชาชนโดยตรง
จากหลักการข้างต้นแล้ว การชุมนุมจึงถูกจัดอยู่ในเสรีภาพแบบสัมพัทธ์ซึ่งส่งผลให้รัฐสามารถตรากฎหมายขึ้นมาเพื่อจำกัดสิทธิได้นั่นเอง
ซึ่งแม้แต่ในรัฐธรรมนูญไทยเองก็ได้บัญญัติไว้ชัดในมาตรา 63 วรรค 2 ว่าเสรีภาพในการชุมนุมสามารถถูกจำกัดได้
ตามที่ได้กล่าวมาแล้วว่า ในต่างประเทศนั้นก็เคยได้เจอกับปัญหาของการชุมนุมกันอย่างมากมายจนกระทั่งมีการผลักดันตัวกฎหมายว่าด้วยการชุมนุมขึ้นมา
เช่น ในประเทศเยอรมนีนั้น มีรัฐบัญญัติว่าด้วยการชุมนุม ซึ่งกฎหมายนี้ได้มีการกำหนดกฎเกณฑ์ต่างๆ ในการชุมนุมไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของสถานที่ชุมนุมว่า จะชุมนุมที่ใด หากเป็นการชุมนุมในที่สาธารณะก็จำต้องมีการแจ้งหรือบอกกล่าวล่วงหน้าโดยแกนนำหรือผู้ควบคุมการชุมนุมก่อนที่จะมีการชุมนุมดังกล่าว
หากดำเนินการชุมนุมไปโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้าก็จะถือว่าการชุมนั้นไม่ชอบด้วยกฎหมาย ซึ่งก็หมายถึงว่า รัฐธรรมนูญก็จะไม่รับรองและคุ้มครองการชุมนุมดังกล่าว
อีกทั้งหากปรากฏว่า การชุมนุมนั้นๆ ก่อให้เกิดความเดือดร้อนในเรื่องของการใช้เส้นทางการจราจรหรืออาจนำไปสู่การจลาจล หรือมีผลให้ทรัพย์สินของรัฐเสียหาย การนี้รัฐสามารถดำเนินการสลายการชุมนุมได้
หลักการดังกล่าวสอดคล้องต้องกันกับกฎหมายและหลักกฎหมายของประเทศอังกฤษ ไอร์แลนด์เหนือ ออสเตรเลีย ฟิลิปปินส์ เอสโตเนีย มอนเตเนโกร โครเอเชีย และสหรัฐอเมริกา
กล่าวคือ กฎหมายว่าด้วยการชุมนุมเหล่านั้นก็จะมีการกำหนดกฎเกณฑ์ที่เหมือนๆ กับที่กล่าวไปแล้วในรัฐบัญญัติของประเทศเยอรมนี จะผิดแผกแตกต่างกันก็แต่ในรายละเอียดปลีกย่อยเท่านั้น
เช่น ในเรื่องของระยะเวลาในการแจ้งหรือบอกกล่าวล่วงหน้าสำหรับการชุมนุมซึ่งอาจจะเป็น 2 วัน หรือ 3 วัน เป็นต้น
หรือจะเป็นรูปแบบในการบอกกล่าวล่วงหน้าที่จะต้องทำเป็นหนังสือตามแบบที่ตัวกฎหมายกำหนดว่า ต้องระบุข้อมูลเกี่ยวกับชุมนุมอย่างไรบ้าง
แต่หลักๆ ก็จะเหมือนกันแทบทั้งสิ้นว่า หากการชุมนุมดังกล่าวเป็นการชุมนุมในทางสาธารณะต้องมีการแจ้งล่วงหน้า อันหมายถึงว่า หากเป็นการชุมนุมในที่ส่วนบุคคลนั้น กฎหมายมิได้บัญญัติให้ต้องมีการแจ้งล่วงหน้าทางรัฐก็อาจจะดำเนินการสลายการชุมนุมหากปรากฏว่า ต้องด้วยเงื่อนไขที่กฎหมายกำหนด ซึ่งส่วนใหญ่ก็คือการชุมนุมดังกล่าวมีผลต่อการใช้เส้นทางสาธารณะของผู้อื่นหรือการชุมนุมนำไปสู่การจลาจลในประเทศ
อย่างไรก็ดี หากเจ้าหน้าที่เข้าดำเนินการสลายการชุมนุมด้วยวิธีการเกินกว่าเหตุ ผู้ชุมนุมก็อาจนำเรื่องไปร้องขอต่อศาลเพื่อให้ศาลได้เข้ามาตรวจสอบหรือเยียวยาการกระทำการของรัฐดังกล่าวได้
ผู้เขียนเห็นว่า จึงเป็นเรื่องดีที่ว่าในปัจจุบันประเทศไทยจะได้ดำเนินการออกกฎหมายว่าด้วยการชุมนุมขึ้นมาอย่างชัดเจนเสียที ทั้งนี้ ก็เพื่อตัดปัญหาการยกตัวบทของรัฐธรรมนูญมาอ้างยันกันไปยันกันมาว่า ตนเองนั้นต่างก็มีสิทธิและเสรีภาพที่ได้รับการรับรองจากกฎหมายสูงสุดซึ่งใครก็จะมาแตะต้องไม่ได้ให้หมดไป
นอกจากนี้ยังเห็นว่าหากเรามีตัวบทกฎหมายว่าด้วยการชุมนุมที่ชัดเจนก็จะเป็นการดี เพราะภายใต้กฎหมายนี้จะมีการระบุหรือกำหนดถึงกฎเกณฑ์และกติกาในการชุมนุมออกมาอย่างชัดเจนอันส่งผลไปยังความสะดวกของทั้งสองฝ่าย ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายผู้ดำเนินการชุมนุมก็ดี และในส่วนของภาครัฐที่จะได้ดำเนินการรับมือกับการการชุมนุมที่มีทีท่าว่าจะเกิดขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆ ในระบอบการปกครองแบบประชาธิปไตย
และที่สำคัญก็คือจะได้เป็นกลไกในการป้องกันการปะทะกันระหว่างกลุ่มของผู้ชุมนุมด้วยกันเองอย่างที่เกิดขึ้นที่จังหวัดเชียงใหม่ บุรีรัมย์ อุดรธานี ฯลฯ ที่ผ่านมา เนื่องจากว่ากฎหมายว่าด้วยการชุมนุมนั้นได้มีการจัดระบบระเบียบไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของแกนนำหรือผู้นำในการชุมนุมที่จะต้องควบคุมกลุ่มผู้ชุมนุมให้เป็นไปตามกฎหมายที่บัญญัติไว้ในตัวกฎหมาย หรือจะเป็นสถานที่ของการชุมนุมเองก็ดี ซึ่งก็หมายความว่าจะต้องมีการจัดสถานที่การชุมนุมที่เป็นสัดเป็นส่วน
ในระหว่างที่เรายังไม่มีตัวบทกฎหมายว่าด้วยการชุมนุมข้างต้นเหมือนกับต่างประเทศเขา ผู้เขียนอยากให้ผู้ชุมนุมทุกฝ่ายได้ตระหนักถึงประโยชน์ของประเทศชาติเป็นหลัก ควรที่จะต้องรู้ขอบเขตของตนเอง ว่าการชุมนุมขนาดไหน แบบไหนจะได้รับการคุ้มครองตามรัฐธรรมนูญ
กล่าวอีกนัยหนึ่งคือเราต้องตระหนักในหลัก "สิทธิในเสรีภาพ" ของผู้อื่นด้วย หากทุกคนคิดได้อย่างนี้เหตุการณ์โกลาหลต่างๆ ก็จะไม่เกิดขึ้น
( http://www.pub-law.net/publaw/View.asp?publawIDs=1251)
การเมืองสองกระแส
โดย ชัยอนันต์ สมุทวณิช 10 สิงหาคม 2551 14:52 น.
แม้จะมีการพูดถึง “การเมืองใหม่” ก็ตาม แต่การที่จะเปลี่ยนแปลงลักษณะของรัฐสภาไทยให้มีตัวแทนจากกลุ่มอาชีพเข้ามาร่วมในสัดส่วนที่มากกว่าจำนวนผู้แทนที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรงนั้น อาจเกิดขึ้นได้ยาก การแก้ปัญหาการซื้อเสียงจึงน่าจะเป็นทางเลือกที่ควรมีการพิจารณาอย่างจริงจัง ลำพังการทำงานของ กกต.อย่างเดียวคงไม่เพียงพอ แต่จะต้องระดมสรรพกำลังจากหลายๆ ฝ่าย เช่น การให้การศึกษาแก่ประชาชนและการควบคุมดูแลการเลือกตั้งอย่างเป็นระบบอีกด้วย
อย่างไรก็ดี แม้ “การเมืองใหม่” ในแง่ของการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างทางการเมืองจะเกิดขึ้นได้ยาก แต่ “การเมืองใหม่” ในแง่วัฒนธรรม และจิตสำนึกทางการเมืองก็ได้เกิดขึ้นแล้ว และจะเป็นปัจจัยสำคัญที่ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองในเชิงคุณภาพได้
มีนักวิชาการหลายคนเห็นว่า วัฒนธรรมทางการเมืองไทยเป็นวัฒนธรรมแบบไพร่ฟ้า คือ เป็นผู้ถูกปกครองที่คอยเชื่อฟังรัฐบาลมากกว่าที่จะเข้ามีส่วนร่วมทางการเมืองอย่างแข็งขัน ความตื่นตัวและความกระตือรือร้นทางการเมืองนั้น เกิดขึ้นได้ในสังคมที่มีการเคลื่อนไหวทางการเมืองที่ต่อเนื่อง มีกลไกที่ทำงานทางการให้การศึกษาแก่ประชาชน โดยเฉพาะพรรคการเมือง
ในต่างประเทศ โดยปกติประชาชนก็ไม่ได้มีความตื่นตัวทางการเมืองมากนัก แต่เนื่องจากการปกครองในระบอบประชาธิปไตยมีการเลือกตั้งทั้งในระดับชาติ มลรัฐ และท้องถิ่น จึงมีกิจกรรมทางการเมืองเกิดขึ้นเป็นประจำ แต่ในประเทศไทยเรา กิจกรรมการเลือกตั้งมีก่อนที่ประชาชนจะมีจิตสำนึก และวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตย การเลือกตั้งจึงมีการซื้อสิทธิขายเสียงได้อย่างกว้างขวาง
การชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ก่อให้เกิดการเรียนรู้ทางการเมืองแบบเข้มข้นในระยะสั้น แต่มีความต่อเนื่อง ในสถานการณ์ปกติ การเรียนรู้ทางการเมืองเกิดขึ้นอย่างค่อยเป็นค่อยไป เช่น ภายในครอบครัว จากโรงเรียน และจากสื่อมวลชน เป็นต้น การเรียนรู้ทางการเมืองในสถานการณ์ปกตินั้น ไม่ได้เป็นไปแบบ “รวมหมู่” ความรู้สึกร่วมกันจึงไม่มี
วิธีการจัดการชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย มีความสอดคล้องกับลักษณะของคนไทย คือถ้าจะมีการเรียนรู้ก็ต้องสนุกและเพลิดเพลิน มีการผสมผสานสอดแทรกรายการดนตรี รายการสนทนา รายการข่าว และการพูดบนเวทีของผู้มีความรู้-ประสบการณ์ที่หลากหลาย มีการถ่ายทอดวิทยุและโทรทัศน์ และผู้ชุมนุมมีส่วนร่วมตลอดเวลา นอกจากนั้น ยังได้มีการพัฒนาความรู้สึกร่วมด้วยการสร้างสัญลักษณ์หลายอย่าง เช่น เสื้อยืด ผ้าพันคอ เพลง แม้แต่เหรียญที่ระลึก
บทเรียนจากการชุมนุมครั้งนี้ก็คือ การให้ความรู้ในทางการเมือง หรือทางอื่นๆ นั้น จะต้องมีการผสมผสานสื่อต่างๆ มีความสนุกเร้าใจ และให้ผู้เรียนรู้ได้มีส่วนร่วม น่าเสียดายที่ครูสอนสังคมศึกษาในระดับโรงเรียน และอาจารย์มหาวิทยาลัยไม่ได้ใช้โอกาสนี้พานักเรียน และนักศึกษาเข้าไปร่วมสังเกตการณ์
แกนนำพันธมิตรฯ 5 คนมีลักษณะคล้ายๆ โมเสสผู้สามารถนำฝูงชนเดินรอนแรมในทะเลทรายเป็นเวลาหลายปี เพื่อหาแผ่นดินที่ปรารถนา สำหรับแกนนำทั้ง 5 คนก็เช่นกัน พวกเขามีความสามารถสูงในการนำฝูงชนซึ่งนับวันก็เกิดศรัทธา ความรักใคร่จากผู้เข้าร่วมชุมนุม
สิ่งสำคัญที่ผูกมัดประชาชนไว้ก็คือ พวกเขาไม่ต้องการมีฝักฝ่ายในแง่ของการสังกัดพรรคการเมือง พวกเขาปฏิเสธการเมือง แต่การเคลื่อนไหวกลับมีพลังทางการเมืองสูง ดังนั้น เคล็ดลับของพลังนี้ก็คือ การไม่ยกระดับการเคลื่อนไหวขึ้นไปสู่การเมืองที่เป็นฝักฝ่าย และไม่จัดตั้งเป็นพรรคการเมือง จะว่าไปแล้ว พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ก็คือ ทางเลือกอีกทางเลือกหนึ่งที่ประชาชนมีความตื่นตัว มีความสนใจ และเข้าร่วมกิจกรรมทางการเมือง โดยมีความเป็นเอกเทศอยู่นอกระบบการเมืองที่เป็นทางการเมือง เป็นลู่ที่วิ่งคู่ขนานไปกับการเมืองที่เป็นทางการเมือง
ผมเคยตั้งข้อสังเกตมานานแล้วว่า การที่ประชาชนจำนวนมาก และโดยเฉพาะผู้มีความรู้ ไม่ต้องการขายเสียง มีความสนใจ ตื่นตัวทางการเมือง แต่ไม่รวมเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของพรรคการเมืองตามสมมติฐานของประชาธิปไตยแบบตะวันตกนั้น ทำให้เกิด “การเมืองสองกระแส” คือ “การเมืองที่เป็นทางการ” กับ “การเมืองที่เป็นธรรมชาติ” หรือ “การเมืองที่ไม่เป็นทางการ” อยู่นอกระบบการเมือง ความคิดที่ว่า ความต้องการของประชาชนจะรวมกันเป็นกลุ่มเป็นก้อน โดยกลุ่มผลประโยชน์ และกลุ่มอิทธิพล และไหลเข้าสู่สถาบันทางการเมือง คือ พรรคการเมืองจึงไม่เกิดขึ้น
แล้วเราจะทำอย่างไรกับสภาวการณ์เช่นนี้ จะปล่อยให้การเมืองที่เป็นทางการดำเนินควบคู่ไปกับการเมืองที่ไม่เป็นทางการกระนั้นหรือ จะมี “สายพาน” ที่เชื่อมโยงการเมืองสองกระแสนี้ได้อย่างไร ความคิดที่จะเปลี่ยนวิธีการเลือกตั้ง เพื่อเปิดโอกาสให้การเมืองอีกกระแสหนึ่งได้เข้าไปสู่กระบวนการทางการเมืองที่เป็นทางการ จึงเกิดขึ้น
แต่ผมก็ไม่แน่ใจว่าผู้นำ และประชาชนที่เคลื่อนไหวอยู่จะพอใจกับการเข้าไปสู่การเมืองแบบทางการเมือง การอยู่นอกวิถีการเมืองแบบทางการ และคอยทำหน้าที่ถ่วงดุลตรวจสอบนักการเมือง จึงน่าจะเป็นบทบาทที่ดี และเหมาะสมมากกว่าบทบาทที่เข้าไปอยู่ในระบบการเมืองที่เป็นทางการเมืองโดยตรง เพราะหากเข้าไปก็ยังจะเป็นส่วนข้างน้อยอยู่
สิ่งที่เกิดขึ้น และจะทำให้การเมืองไทยเปลี่ยนไป คือ จิตสำนึกใหม่ที่พันธมิตรฯ มีส่วนสำคัญในการสร้างขึ้น
( http://www.manager.co.th/Daily/ViewNews.aspx?NewsID=9510000094229 )
แม้จะมีการพูดถึง “การเมืองใหม่” ก็ตาม แต่การที่จะเปลี่ยนแปลงลักษณะของรัฐสภาไทยให้มีตัวแทนจากกลุ่มอาชีพเข้ามาร่วมในสัดส่วนที่มากกว่าจำนวนผู้แทนที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรงนั้น อาจเกิดขึ้นได้ยาก การแก้ปัญหาการซื้อเสียงจึงน่าจะเป็นทางเลือกที่ควรมีการพิจารณาอย่างจริงจัง ลำพังการทำงานของ กกต.อย่างเดียวคงไม่เพียงพอ แต่จะต้องระดมสรรพกำลังจากหลายๆ ฝ่าย เช่น การให้การศึกษาแก่ประชาชนและการควบคุมดูแลการเลือกตั้งอย่างเป็นระบบอีกด้วย
อย่างไรก็ดี แม้ “การเมืองใหม่” ในแง่ของการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างทางการเมืองจะเกิดขึ้นได้ยาก แต่ “การเมืองใหม่” ในแง่วัฒนธรรม และจิตสำนึกทางการเมืองก็ได้เกิดขึ้นแล้ว และจะเป็นปัจจัยสำคัญที่ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองในเชิงคุณภาพได้
มีนักวิชาการหลายคนเห็นว่า วัฒนธรรมทางการเมืองไทยเป็นวัฒนธรรมแบบไพร่ฟ้า คือ เป็นผู้ถูกปกครองที่คอยเชื่อฟังรัฐบาลมากกว่าที่จะเข้ามีส่วนร่วมทางการเมืองอย่างแข็งขัน ความตื่นตัวและความกระตือรือร้นทางการเมืองนั้น เกิดขึ้นได้ในสังคมที่มีการเคลื่อนไหวทางการเมืองที่ต่อเนื่อง มีกลไกที่ทำงานทางการให้การศึกษาแก่ประชาชน โดยเฉพาะพรรคการเมือง
ในต่างประเทศ โดยปกติประชาชนก็ไม่ได้มีความตื่นตัวทางการเมืองมากนัก แต่เนื่องจากการปกครองในระบอบประชาธิปไตยมีการเลือกตั้งทั้งในระดับชาติ มลรัฐ และท้องถิ่น จึงมีกิจกรรมทางการเมืองเกิดขึ้นเป็นประจำ แต่ในประเทศไทยเรา กิจกรรมการเลือกตั้งมีก่อนที่ประชาชนจะมีจิตสำนึก และวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตย การเลือกตั้งจึงมีการซื้อสิทธิขายเสียงได้อย่างกว้างขวาง
การชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ก่อให้เกิดการเรียนรู้ทางการเมืองแบบเข้มข้นในระยะสั้น แต่มีความต่อเนื่อง ในสถานการณ์ปกติ การเรียนรู้ทางการเมืองเกิดขึ้นอย่างค่อยเป็นค่อยไป เช่น ภายในครอบครัว จากโรงเรียน และจากสื่อมวลชน เป็นต้น การเรียนรู้ทางการเมืองในสถานการณ์ปกตินั้น ไม่ได้เป็นไปแบบ “รวมหมู่” ความรู้สึกร่วมกันจึงไม่มี
วิธีการจัดการชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย มีความสอดคล้องกับลักษณะของคนไทย คือถ้าจะมีการเรียนรู้ก็ต้องสนุกและเพลิดเพลิน มีการผสมผสานสอดแทรกรายการดนตรี รายการสนทนา รายการข่าว และการพูดบนเวทีของผู้มีความรู้-ประสบการณ์ที่หลากหลาย มีการถ่ายทอดวิทยุและโทรทัศน์ และผู้ชุมนุมมีส่วนร่วมตลอดเวลา นอกจากนั้น ยังได้มีการพัฒนาความรู้สึกร่วมด้วยการสร้างสัญลักษณ์หลายอย่าง เช่น เสื้อยืด ผ้าพันคอ เพลง แม้แต่เหรียญที่ระลึก
บทเรียนจากการชุมนุมครั้งนี้ก็คือ การให้ความรู้ในทางการเมือง หรือทางอื่นๆ นั้น จะต้องมีการผสมผสานสื่อต่างๆ มีความสนุกเร้าใจ และให้ผู้เรียนรู้ได้มีส่วนร่วม น่าเสียดายที่ครูสอนสังคมศึกษาในระดับโรงเรียน และอาจารย์มหาวิทยาลัยไม่ได้ใช้โอกาสนี้พานักเรียน และนักศึกษาเข้าไปร่วมสังเกตการณ์
แกนนำพันธมิตรฯ 5 คนมีลักษณะคล้ายๆ โมเสสผู้สามารถนำฝูงชนเดินรอนแรมในทะเลทรายเป็นเวลาหลายปี เพื่อหาแผ่นดินที่ปรารถนา สำหรับแกนนำทั้ง 5 คนก็เช่นกัน พวกเขามีความสามารถสูงในการนำฝูงชนซึ่งนับวันก็เกิดศรัทธา ความรักใคร่จากผู้เข้าร่วมชุมนุม
สิ่งสำคัญที่ผูกมัดประชาชนไว้ก็คือ พวกเขาไม่ต้องการมีฝักฝ่ายในแง่ของการสังกัดพรรคการเมือง พวกเขาปฏิเสธการเมือง แต่การเคลื่อนไหวกลับมีพลังทางการเมืองสูง ดังนั้น เคล็ดลับของพลังนี้ก็คือ การไม่ยกระดับการเคลื่อนไหวขึ้นไปสู่การเมืองที่เป็นฝักฝ่าย และไม่จัดตั้งเป็นพรรคการเมือง จะว่าไปแล้ว พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ก็คือ ทางเลือกอีกทางเลือกหนึ่งที่ประชาชนมีความตื่นตัว มีความสนใจ และเข้าร่วมกิจกรรมทางการเมือง โดยมีความเป็นเอกเทศอยู่นอกระบบการเมืองที่เป็นทางการเมือง เป็นลู่ที่วิ่งคู่ขนานไปกับการเมืองที่เป็นทางการเมือง
ผมเคยตั้งข้อสังเกตมานานแล้วว่า การที่ประชาชนจำนวนมาก และโดยเฉพาะผู้มีความรู้ ไม่ต้องการขายเสียง มีความสนใจ ตื่นตัวทางการเมือง แต่ไม่รวมเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของพรรคการเมืองตามสมมติฐานของประชาธิปไตยแบบตะวันตกนั้น ทำให้เกิด “การเมืองสองกระแส” คือ “การเมืองที่เป็นทางการ” กับ “การเมืองที่เป็นธรรมชาติ” หรือ “การเมืองที่ไม่เป็นทางการ” อยู่นอกระบบการเมือง ความคิดที่ว่า ความต้องการของประชาชนจะรวมกันเป็นกลุ่มเป็นก้อน โดยกลุ่มผลประโยชน์ และกลุ่มอิทธิพล และไหลเข้าสู่สถาบันทางการเมือง คือ พรรคการเมืองจึงไม่เกิดขึ้น
แล้วเราจะทำอย่างไรกับสภาวการณ์เช่นนี้ จะปล่อยให้การเมืองที่เป็นทางการดำเนินควบคู่ไปกับการเมืองที่ไม่เป็นทางการกระนั้นหรือ จะมี “สายพาน” ที่เชื่อมโยงการเมืองสองกระแสนี้ได้อย่างไร ความคิดที่จะเปลี่ยนวิธีการเลือกตั้ง เพื่อเปิดโอกาสให้การเมืองอีกกระแสหนึ่งได้เข้าไปสู่กระบวนการทางการเมืองที่เป็นทางการ จึงเกิดขึ้น
แต่ผมก็ไม่แน่ใจว่าผู้นำ และประชาชนที่เคลื่อนไหวอยู่จะพอใจกับการเข้าไปสู่การเมืองแบบทางการเมือง การอยู่นอกวิถีการเมืองแบบทางการ และคอยทำหน้าที่ถ่วงดุลตรวจสอบนักการเมือง จึงน่าจะเป็นบทบาทที่ดี และเหมาะสมมากกว่าบทบาทที่เข้าไปอยู่ในระบบการเมืองที่เป็นทางการเมืองโดยตรง เพราะหากเข้าไปก็ยังจะเป็นส่วนข้างน้อยอยู่
สิ่งที่เกิดขึ้น และจะทำให้การเมืองไทยเปลี่ยนไป คือ จิตสำนึกใหม่ที่พันธมิตรฯ มีส่วนสำคัญในการสร้างขึ้น
( http://www.manager.co.th/Daily/ViewNews.aspx?NewsID=9510000094229 )
Former Thai PM flees to the UK
Page last updated at 15:35 GMT, Monday, 11 August 2008 16:35 UK
Former Thai PM flees to the UK
Ousted Thai Prime Minister Thaksin Shinawatra has said he will not return to Thailand from the UK.
In a statement released to the Thai media, Mr Thaksin said he and his wife would remain in the UK, "where democracy is more important".
Mr Thaksin is on bail over corruption charges but failed to make a scheduled Bangkok court appearance on Monday.
Thailand's Supreme Court has now issued an arrest warrant for the billionaire, who owns Manchester City football club.
Mr Thaksin says the charges are politically motivated and an attempt to remove him from politics.
'Political enemies'
The former leader had been due to return to the Thai capital on Sunday after a court allowed him to attend the Olympic Games opening in Beijing.
He and his wife - who is on bail pending an appeal after she was jailed for three years for tax fraud - were to appear before the Supreme Court in a case involving the allegedly unlawful purchase of land.
Instead Mr Thaksin issued a statement announcing his decision not to return home.
"What happened to me and my family and my close relations resulted from efforts to get rid of me from politics," he said in the hand-written statement.
"These are my political enemies. They don't care about the rule of law, facts or internationally recognised due process."
Mr Thaksin apologised to the Thai people for his decision to live in the UK, where his daughter is attending university and where he owns several properties, as well as the Manchester City football club.
"If I am fortunate enough, I will return and die on Thai soil, just like other Thais," he said.
Observers have said that the former prime minister may attempt to claim political asylum in the UK, but there was no reference to this in the statement.
Thailand's Supreme Court reacted swiftly.
"The court sees that the defendants have broken their bail terms. Therefore, it issues an arrest warrant and orders their bail bonds to be seized," a statement said.
Wrangling
The court had agreed to try several cases against Thaksin Shinawatra for allegedly abusing his power while in office.
Mr Thaksin was the first Thai prime minister to serve a full five-year term.
He was extremely popular in rural areas but far less so amongst the Bangkok elite. In September 2006 the military removed him from power, accusing him of corruption.
Military-backed investigators began probing allegations against him. But then Mr Thaksin's allies won power in the first post-coup polls.
The former leader returned to Thailand in February. He said he had no plans to return to politics but his opponents did not appear to believe him.
Political wrangling between the two sides intensified and anti-government street protests resumed in the Thai capital. Prime Minister Samak Sundaravej was accused of acting as a proxy for Mr Thaksin and faced calls to step down.
In the meantime the courts - newly empowered by the military-backed constitution - continued to pursue various cases against Mr Thaksin and his family.
Last month, in an unexpected move, the former prime minister's wife was jailed for tax fraud.
The ruling will both have shocked Mr Thaksin and served as a powerful indication of what could lie in store for him at the hands of the courts, analysts say, hence his decision to remain in the UK.
CASES AGAINST THAKSIN FAMILY
Case one: Abuse of power related to purchase of state land by his wife. Who: Thaksin and his wife. Status: Trial underway
Case two: Abuse of power linked to government lottery scheme. Who: Thaksin and several former Cabinet ministers. Status: Case accepted by Supreme Court
Case three: Abuse of power related to state loan to Burma alleged to have benefited family business. Who: Thaksin. Status: Case accepted by Supreme Court
Case four: Concealing assets. Who: Thaksin, wife and two others. Status: Awaiting court decision on proceeding to trial
Case five: Tax evasion. Who: Members of Thaksin's family. Status: Pojaman Shinawatra and her brother jailed for three years, her secretary for two years
Several other claims also lodged
( http://news.bbc.co.uk/2/hi/asia-pacific/7553028.stm )
Former Thai PM flees to the UK
Ousted Thai Prime Minister Thaksin Shinawatra has said he will not return to Thailand from the UK.
In a statement released to the Thai media, Mr Thaksin said he and his wife would remain in the UK, "where democracy is more important".
Mr Thaksin is on bail over corruption charges but failed to make a scheduled Bangkok court appearance on Monday.
Thailand's Supreme Court has now issued an arrest warrant for the billionaire, who owns Manchester City football club.
Mr Thaksin says the charges are politically motivated and an attempt to remove him from politics.
'Political enemies'
The former leader had been due to return to the Thai capital on Sunday after a court allowed him to attend the Olympic Games opening in Beijing.
He and his wife - who is on bail pending an appeal after she was jailed for three years for tax fraud - were to appear before the Supreme Court in a case involving the allegedly unlawful purchase of land.
Instead Mr Thaksin issued a statement announcing his decision not to return home.
"What happened to me and my family and my close relations resulted from efforts to get rid of me from politics," he said in the hand-written statement.
"These are my political enemies. They don't care about the rule of law, facts or internationally recognised due process."
Mr Thaksin apologised to the Thai people for his decision to live in the UK, where his daughter is attending university and where he owns several properties, as well as the Manchester City football club.
"If I am fortunate enough, I will return and die on Thai soil, just like other Thais," he said.
Observers have said that the former prime minister may attempt to claim political asylum in the UK, but there was no reference to this in the statement.
Thailand's Supreme Court reacted swiftly.
"The court sees that the defendants have broken their bail terms. Therefore, it issues an arrest warrant and orders their bail bonds to be seized," a statement said.
Wrangling
The court had agreed to try several cases against Thaksin Shinawatra for allegedly abusing his power while in office.
Mr Thaksin was the first Thai prime minister to serve a full five-year term.
He was extremely popular in rural areas but far less so amongst the Bangkok elite. In September 2006 the military removed him from power, accusing him of corruption.
Military-backed investigators began probing allegations against him. But then Mr Thaksin's allies won power in the first post-coup polls.
The former leader returned to Thailand in February. He said he had no plans to return to politics but his opponents did not appear to believe him.
Political wrangling between the two sides intensified and anti-government street protests resumed in the Thai capital. Prime Minister Samak Sundaravej was accused of acting as a proxy for Mr Thaksin and faced calls to step down.
In the meantime the courts - newly empowered by the military-backed constitution - continued to pursue various cases against Mr Thaksin and his family.
Last month, in an unexpected move, the former prime minister's wife was jailed for tax fraud.
The ruling will both have shocked Mr Thaksin and served as a powerful indication of what could lie in store for him at the hands of the courts, analysts say, hence his decision to remain in the UK.
CASES AGAINST THAKSIN FAMILY
Case one: Abuse of power related to purchase of state land by his wife. Who: Thaksin and his wife. Status: Trial underway
Case two: Abuse of power linked to government lottery scheme. Who: Thaksin and several former Cabinet ministers. Status: Case accepted by Supreme Court
Case three: Abuse of power related to state loan to Burma alleged to have benefited family business. Who: Thaksin. Status: Case accepted by Supreme Court
Case four: Concealing assets. Who: Thaksin, wife and two others. Status: Awaiting court decision on proceeding to trial
Case five: Tax evasion. Who: Members of Thaksin's family. Status: Pojaman Shinawatra and her brother jailed for three years, her secretary for two years
Several other claims also lodged
( http://news.bbc.co.uk/2/hi/asia-pacific/7553028.stm )
Monday, August 11, 2008
When elephants fight, the law books get trampled underfoot
23 june 2008
By Chang Noi
Two years ago, the rule of law and judicial process were pushed forward as solutions to a crisis created by the clash of three great powers—established authority, electoral legitimacy, and business wealth. As the crisis has deepened over recent months, it looks very uncertain whether law and justice will prevail. Indeed, much more likely, they will be pounded and emasculated even further. We need to rewrite the proverb: when elephants fight, the law books get trampled underfoot.
Under a rule of law, law codes have moral authority in their own right, and judicial officers have authority and independence as interpreters and enforcers of those codes. This idea has never taken root in Thailand.
It was not part of the traditional political culture, where law was simply a handmaid of power. Those with authority based on official position or informal might had the right to sit in judgement and hand out rewards and punishments as acts of will. The old law codes were little more than collections of old judgements by such powerful figures. Unsurprisingly, these collections were full of inconsistencies because the judgements were made by different arbiters, in different eras, and under different circumstances. It’s doubtful whether the codes were much used in practice to guide future judgements. They were historical records, rather than codes for everyday consultation. Each new judgement was a new act of political will, another exercise of political authority.
As such, old Siam did not really differ from its neighbours. But elsewhere, colonial rulers put a lot of effort into establishing judicial systems as a key part of their control. For better or worse, much of these structures survived decolonization. Siam’s experience was rather different.
In the Fifth Reign, the Siamese elite imported many elements of the colonial system including a central bureaucracy, standing army, codified laws, and new judicial practice. But there was a crucial debate over the legal system.
Prince Ratchaburi backed a British-style system based on common law and juries. Arguably it was more in line with Siamese tradition of case law evident in the old codes. But King Chulalongkorn overruled his brilliant son. The king’s priority was to create a legal system which foreign powers would trust, so the foreigners would stop insisting on having their own courts that infringed Siamese sovereignty. For this reason, Thailand ended up with a Roman-law style system based on written law codes and interpretation by professional judges.
The king was right. This system helped to persuade the foreigners to surrender extraterritoriality. But it willed Thailand a legal system that never really took root. The initial law codes were first drafted in European languages by panels of international advisers, and only later and with difficulty translated into Thai. Though subsequent revisions made the codes clearer and more domesticated, the practice of law has remained a strange technical art rather than an integral strand of the social and political culture. Rulings tend to follow the letter of the law rather than the spirit. Legal education is narrowly technical. Lawyers and judges are not educated about the social context. While senior judges count among the elite of society, the legal profession as a whole has very questionable social status.
Today, law is still the will of the powerful, rather than being an independent force with its own moral authority. Opinion surveys show that ordinary people have relatively little faith in the judicial process. They expect money and influence to prevail. In today’s politics, lawsuits have become one of the many techniques of political competition. Where once you hurled firecracker-bombs into rivals’ house compounds or handed out anonymous pamphlets with lurid allegations, now you lob defamation suits and legal complaints by the truckload. In the press and public discussion of these matters, the issue is not who is right, but who has the power to win.
Since April 2006, the role of law and judicial process in politics has dramatically changed through a series of historic decisions. An election nullified. Members of the Election Commission jailed. The country’s largest-ever political party dissolved. The defamation cases against Supinya thrown out. The Shinawatra family assets frozen. Among politicians, generals, police chiefs, leading bureaucrats, prominent media figures, and judicial practitioners themselves, it is hard to find anyone who has not sued or been sued many times. In public debate, the only people now who can make themselves heard, other than astrologers, are professors from the law faculties in various universities. Law is now very much part of the game of power.
And what a game. After the September 2006 coup, the generals forsook the traditional methods for dealing with their targeted enemy, and instead left that job to law and judicial process. Though it started slowly, the Assets Examination Committee (AEC) has finally launched a judicial assault with a staggering volume of paperwork.
The Thaksin camp has responded with equal aggression. It has tried to junk the constitution so the whole work of the AEC can simply be invalidated. It has shifted key people in the police, judiciary, and related institutions. It has placed roadblocks along the line of judicial process so that cases which the AEC hand in at the front door of the relevant authority are soon tossed out the back. It has made creative use of delay. It has sprayed its opponents with harassing counter-suits.
This is not about law. There is a camp arguing that the AEC has no legitimacy because it arose from an illegitimate coup. There is another camp arguing that the Thaksin camp has no legitimacy because it flaunts law with money. Both arguments are painfully irrelevant. This is not about law or legitimacy but about power.
At present, the probable outcome of Thailand’s judicialization will not be giving law a bigger role in politics, but giving politics a bigger role in the practice of law.
( http://www.geocities.com/changnoi2/trampled.htm)
By Chang Noi
Two years ago, the rule of law and judicial process were pushed forward as solutions to a crisis created by the clash of three great powers—established authority, electoral legitimacy, and business wealth. As the crisis has deepened over recent months, it looks very uncertain whether law and justice will prevail. Indeed, much more likely, they will be pounded and emasculated even further. We need to rewrite the proverb: when elephants fight, the law books get trampled underfoot.
Under a rule of law, law codes have moral authority in their own right, and judicial officers have authority and independence as interpreters and enforcers of those codes. This idea has never taken root in Thailand.
It was not part of the traditional political culture, where law was simply a handmaid of power. Those with authority based on official position or informal might had the right to sit in judgement and hand out rewards and punishments as acts of will. The old law codes were little more than collections of old judgements by such powerful figures. Unsurprisingly, these collections were full of inconsistencies because the judgements were made by different arbiters, in different eras, and under different circumstances. It’s doubtful whether the codes were much used in practice to guide future judgements. They were historical records, rather than codes for everyday consultation. Each new judgement was a new act of political will, another exercise of political authority.
As such, old Siam did not really differ from its neighbours. But elsewhere, colonial rulers put a lot of effort into establishing judicial systems as a key part of their control. For better or worse, much of these structures survived decolonization. Siam’s experience was rather different.
In the Fifth Reign, the Siamese elite imported many elements of the colonial system including a central bureaucracy, standing army, codified laws, and new judicial practice. But there was a crucial debate over the legal system.
Prince Ratchaburi backed a British-style system based on common law and juries. Arguably it was more in line with Siamese tradition of case law evident in the old codes. But King Chulalongkorn overruled his brilliant son. The king’s priority was to create a legal system which foreign powers would trust, so the foreigners would stop insisting on having their own courts that infringed Siamese sovereignty. For this reason, Thailand ended up with a Roman-law style system based on written law codes and interpretation by professional judges.
The king was right. This system helped to persuade the foreigners to surrender extraterritoriality. But it willed Thailand a legal system that never really took root. The initial law codes were first drafted in European languages by panels of international advisers, and only later and with difficulty translated into Thai. Though subsequent revisions made the codes clearer and more domesticated, the practice of law has remained a strange technical art rather than an integral strand of the social and political culture. Rulings tend to follow the letter of the law rather than the spirit. Legal education is narrowly technical. Lawyers and judges are not educated about the social context. While senior judges count among the elite of society, the legal profession as a whole has very questionable social status.
Today, law is still the will of the powerful, rather than being an independent force with its own moral authority. Opinion surveys show that ordinary people have relatively little faith in the judicial process. They expect money and influence to prevail. In today’s politics, lawsuits have become one of the many techniques of political competition. Where once you hurled firecracker-bombs into rivals’ house compounds or handed out anonymous pamphlets with lurid allegations, now you lob defamation suits and legal complaints by the truckload. In the press and public discussion of these matters, the issue is not who is right, but who has the power to win.
Since April 2006, the role of law and judicial process in politics has dramatically changed through a series of historic decisions. An election nullified. Members of the Election Commission jailed. The country’s largest-ever political party dissolved. The defamation cases against Supinya thrown out. The Shinawatra family assets frozen. Among politicians, generals, police chiefs, leading bureaucrats, prominent media figures, and judicial practitioners themselves, it is hard to find anyone who has not sued or been sued many times. In public debate, the only people now who can make themselves heard, other than astrologers, are professors from the law faculties in various universities. Law is now very much part of the game of power.
And what a game. After the September 2006 coup, the generals forsook the traditional methods for dealing with their targeted enemy, and instead left that job to law and judicial process. Though it started slowly, the Assets Examination Committee (AEC) has finally launched a judicial assault with a staggering volume of paperwork.
The Thaksin camp has responded with equal aggression. It has tried to junk the constitution so the whole work of the AEC can simply be invalidated. It has shifted key people in the police, judiciary, and related institutions. It has placed roadblocks along the line of judicial process so that cases which the AEC hand in at the front door of the relevant authority are soon tossed out the back. It has made creative use of delay. It has sprayed its opponents with harassing counter-suits.
This is not about law. There is a camp arguing that the AEC has no legitimacy because it arose from an illegitimate coup. There is another camp arguing that the Thaksin camp has no legitimacy because it flaunts law with money. Both arguments are painfully irrelevant. This is not about law or legitimacy but about power.
At present, the probable outcome of Thailand’s judicialization will not be giving law a bigger role in politics, but giving politics a bigger role in the practice of law.
( http://www.geocities.com/changnoi2/trampled.htm)
The mysteries of the law
7 july 2008
By Chang Noi
The role of money in Thailand’s judicial system is a subject that has been little studied. One exception was a large national survey of corruption, conducted about a decade ago, which had a short section about court cases. This survey found that in around one third of cases, money changed hands. The pattern of who paid what to whom was very varied. At one extreme, there were agents or fixers who were paid a lump sum which they then distributed around to various people involved in the case to get the desired result. The respondents to the survey who admitted making these payments reported that they were generally happy with the result. In short, money seemed to work.
One other aspect of this survey was interesting. The corporate bodies of the judicial service and legal profession applied some pressure to ensure the results were not splashed in the public media. That’s not a big surprise. The judicial system relies for its legitimacy on a belief that the system delivers results which are just. The foundations of the judicial system in Thailand are not so strong, so those involved need to protect their image.
This judicial process has now been dragged into the political spotlight. In the last few days, all but one of the main political stories carried by the press have been partly about a court proceedings. On the day of writing, the main political page in two English and one Thai dailies mention a total of fifteen different court suits. This would not have been the case a year ago. It probably is not the case in any other country of the world.
This glare of political floodlighting is putting the judicial process under considerable strain. It’s difficult to operate when it’s not clear whether your task is to deliver justice or solve a political crisis. Any high-profile case now has three stages: a preamble of prediction by political journalists; the hearing and judgement itself; and a long post-mortem debate by warring teams of legal academics. Keen reporters no longer loiter around the houses of parliamentary faction heads, but huddle on the steps of the court houses.
The media glare brings matters to light. But the political world has a murkiness that can defy any amount of wattage. Nowhere is this better illustrated than in The Case of the Little Sweetener, the two million baht bribe encased in a confectionery box bound with duct tape, apparently delivered by Thaksin’s legal team to officers of the court trying the Ratchada land deal case.
You might think that a lawyer caught red-handed delivering money to a court trying a major case against the lawyer’s client ought to be a pretty straightforward matter to interpret. Nothing could be farther from the truth. From the start, this incident has been enveloped in mystery and murk.
To begin with, what could the money be for? In the defamation suits which have become part of the daily process of political competition, the starting price is half a billion baht. For the plaintiffs in the Ratchada suit, the value of the result is quite simply so large it is beyond computation. By comparison, two million is mere confetti. Was this a partial payment of some kind—either part of a series, or part of a wider distribution? It has been suggested that this was payment for some minor information concerning the case. When “gifts” are distributed to offices on a regular basis, often they are placed in a plain envelope or some similarly innocuous container.
Then there was the mystery and murk about what really happened and who was involved. In the first reports of the incidents, newspapers did not dare mention names. The culprits were only “the legal team of a certain ex-politician.” Only when the Supreme Court applied its procedure for contempt were the names of the lawyers and their client revealed. Even then, only one of the lawyers was paraded in full public view. The other one with a nice surname was shielded from the public gaze, and whisked into jail without the press apparently getting a single photo.
Next there was the mystery and murk about the likely consequences of this incident. The first lawyer initially seemed quite unconcerned about being caught in such a flagrant act. He sat through the contempt proceedings in apparently supreme confidence that he would escape retribution. The judgement, sending him to jail for six months, was a massive shock from which he took several days to recover. Even then, the second lawyer wriggled a bit, as if he still might get away. And a senior policeman seemed intent on squashing any assumption that there would be a strong case against the lawyers’ client. Why should he have done that? These mysteries hints at powerful forces working in the background.
The political career of Thaksin Shinawatra has many parallels with that of Alberto Fujimori who ruled Peru from 1990 to 2000. Both were outsiders to an old political establishment. Both became hugely popular populists. Both had utter contempt for parliament, law, and a free press. Both fell spectacularly. But there is one big difference between the two. Fujimori’s sidekick kept accounts of all his political pay-offs. After he fell these became available for analysis.
Fujimori paid off three groups: politicians, the media, and the judiciary. The politicians were the cheapest (per head) and easiest. The media took the largest amount of money and management time because Fujimori understood his fate was in the hands of public opinion. The judiciary fell in the middle. Unlike the parliamentarians and media-owners, most were not paid on a regular basis. Often judges could be intimidated in other ways, such as boosting or damaging their career prospects and public reputation. The money, estimated as averaging $250,000 per month, was targeted in large amounts at a few influential judges, and at a few important court cases.
( geocities.com/changnoi2/mysteries.htm )
By Chang Noi
The role of money in Thailand’s judicial system is a subject that has been little studied. One exception was a large national survey of corruption, conducted about a decade ago, which had a short section about court cases. This survey found that in around one third of cases, money changed hands. The pattern of who paid what to whom was very varied. At one extreme, there were agents or fixers who were paid a lump sum which they then distributed around to various people involved in the case to get the desired result. The respondents to the survey who admitted making these payments reported that they were generally happy with the result. In short, money seemed to work.
One other aspect of this survey was interesting. The corporate bodies of the judicial service and legal profession applied some pressure to ensure the results were not splashed in the public media. That’s not a big surprise. The judicial system relies for its legitimacy on a belief that the system delivers results which are just. The foundations of the judicial system in Thailand are not so strong, so those involved need to protect their image.
This judicial process has now been dragged into the political spotlight. In the last few days, all but one of the main political stories carried by the press have been partly about a court proceedings. On the day of writing, the main political page in two English and one Thai dailies mention a total of fifteen different court suits. This would not have been the case a year ago. It probably is not the case in any other country of the world.
This glare of political floodlighting is putting the judicial process under considerable strain. It’s difficult to operate when it’s not clear whether your task is to deliver justice or solve a political crisis. Any high-profile case now has three stages: a preamble of prediction by political journalists; the hearing and judgement itself; and a long post-mortem debate by warring teams of legal academics. Keen reporters no longer loiter around the houses of parliamentary faction heads, but huddle on the steps of the court houses.
The media glare brings matters to light. But the political world has a murkiness that can defy any amount of wattage. Nowhere is this better illustrated than in The Case of the Little Sweetener, the two million baht bribe encased in a confectionery box bound with duct tape, apparently delivered by Thaksin’s legal team to officers of the court trying the Ratchada land deal case.
You might think that a lawyer caught red-handed delivering money to a court trying a major case against the lawyer’s client ought to be a pretty straightforward matter to interpret. Nothing could be farther from the truth. From the start, this incident has been enveloped in mystery and murk.
To begin with, what could the money be for? In the defamation suits which have become part of the daily process of political competition, the starting price is half a billion baht. For the plaintiffs in the Ratchada suit, the value of the result is quite simply so large it is beyond computation. By comparison, two million is mere confetti. Was this a partial payment of some kind—either part of a series, or part of a wider distribution? It has been suggested that this was payment for some minor information concerning the case. When “gifts” are distributed to offices on a regular basis, often they are placed in a plain envelope or some similarly innocuous container.
Then there was the mystery and murk about what really happened and who was involved. In the first reports of the incidents, newspapers did not dare mention names. The culprits were only “the legal team of a certain ex-politician.” Only when the Supreme Court applied its procedure for contempt were the names of the lawyers and their client revealed. Even then, only one of the lawyers was paraded in full public view. The other one with a nice surname was shielded from the public gaze, and whisked into jail without the press apparently getting a single photo.
Next there was the mystery and murk about the likely consequences of this incident. The first lawyer initially seemed quite unconcerned about being caught in such a flagrant act. He sat through the contempt proceedings in apparently supreme confidence that he would escape retribution. The judgement, sending him to jail for six months, was a massive shock from which he took several days to recover. Even then, the second lawyer wriggled a bit, as if he still might get away. And a senior policeman seemed intent on squashing any assumption that there would be a strong case against the lawyers’ client. Why should he have done that? These mysteries hints at powerful forces working in the background.
The political career of Thaksin Shinawatra has many parallels with that of Alberto Fujimori who ruled Peru from 1990 to 2000. Both were outsiders to an old political establishment. Both became hugely popular populists. Both had utter contempt for parliament, law, and a free press. Both fell spectacularly. But there is one big difference between the two. Fujimori’s sidekick kept accounts of all his political pay-offs. After he fell these became available for analysis.
Fujimori paid off three groups: politicians, the media, and the judiciary. The politicians were the cheapest (per head) and easiest. The media took the largest amount of money and management time because Fujimori understood his fate was in the hands of public opinion. The judiciary fell in the middle. Unlike the parliamentarians and media-owners, most were not paid on a regular basis. Often judges could be intimidated in other ways, such as boosting or damaging their career prospects and public reputation. The money, estimated as averaging $250,000 per month, was targeted in large amounts at a few influential judges, and at a few important court cases.
( geocities.com/changnoi2/mysteries.htm )
PAD: bulldog on a leash or another nail in democracy’s coffin?
21 july 2008
By Chang Noi
Since it was formed in February 2006, and especially since it was revived in May this year, the People’s Alliance for Democracy, has become a very distinctive force in the political landscape. Formally, PAD is simply an alliance of five orators. But as a political phenomenon, PAD is also what they are saying, how they are saying it, what visual messages they convey, and who is supporting them.
The movement’s main stated aim is to overthrow the current government. Normally any movement which professed this aim would be labeled dangerous, even revolutionary, and be strongly handled by the authorities. Strangely that is not happening. Probably that is because we know its true aim is to obstruct Thaksin’s overt return to politics.
The movement’s longer-term aim is to undermine the central principles of electoral democracy, namely the sovereignty of the people, and the selection of a parliament by the system of one-man, one-vote. The PAD leaders claim that the electorate cannot be trusted with the franchise because the mass of rural people are uneducated and corrupt. They want the elected portion of the lower house reduced to a minority (perhaps 30 per cent), and the remainder filled partly by “retired officials and important people” and partly by ordinary people and workers, selected by appointment. Since the logic of the PAD’s proposal is to disenfranchise the rural poor, this new system is likely to favour the rich, the urban, and the higher educated.
In addition, PAD wants the military to have a permanent role of political oversight. The military would be removed from political control (by making the defence ministry independent of the cabinet), and granted a right to intervene in politics to check corruption and to protect the monarchy and national sovereignty.
The PAD seems against the freedom of expression, and in favour of the use of abuse and intimidation to limit the freedom of expression. This conclusion is based on the way that PAD orators treat academics, actors or other public figures that have disagreed with PAD views. This tactic seems to have been quite successful. Some critics have apologized. The press has been generally rather uncritical of the PAD’s views and activities.
The PAD makes use of military and martial symbolism. Some of the leaders like to wear brown shirts and black shirts that resemble military and para-military uniforms. The headbands worn by leaders and followers recall the outfits of traditional warriors, samurai, and jungle fighters. The oversized neckscarf comes from the scouts, village scouts, and jungle fighters. It is not Chamlong’s rural-ascetic look but this barracks-chic that distinguishes the movement. Among the supporters, yellow flags, headbands, T-shirts, and caps combine to give the impression of commonality and conformity which is the role of uniforms.
PAD promotes a visceral nationalism reminiscent of the early Phibun era. The nation is a body that is being physically ripped by its enemies (internal and external), causing pain to the citizens, who must rise up in the nation’s defence.
The PAD’s agitational practice suggests a high degree of organization, strong financing, access to technology, and skill with sophisticated techniques. The equipment for staging and broadcasting the PAD’s message requires high capital cost and running expenses. The crowds are well organized and provisioned. The programming shows strategic planning to sustain support and interest with relatively little novelty. The PAD seems skilled in the techniques and rituals of litigation. In short, this is not a few people gathered at a street corner with a soap box.
Analyzing the PAD’s audience on the streets and in front of television screens is difficult. There are only stray interviews, plus pictures. Perhaps the single word that emerges from this impressionistic data is “respectable.” The crowds are generally smartly dressed. The age-profile is quite high, though there are also many families in attendance (and the TV audience may be significantly younger). Head-counting from press photos shows a slight preponderance of women over men. From the few on-site interviews available, the crowds include retirees, public servants, small business people, and senior executives from modern firms. There seem to be relatively few manual workers.
The PAD is clearly well-connected to other institutions. One of its leaders is a Democrat MP. Other Democrats have spoken from its stages. So too have academics from some of Bangkok’s major universities. A serving general has taken the PAD stage in his full uniform. Other military figures, including General Saprang Kalyanamitr, have been seen back-stage and are open in their support.
The PAD seems to be protected, perhaps by friends in important places, but also by virtue of its widespread urban support. No other Bangkok protest has suffered so little harassment. When the prime minister angrily threatened to clear PAD off the streets, the security forces refused to cooperate and the prime minister had to back down. When PAD set up a permanent blockade of roads, the police stood aside and public-opinion surveys were surprisingly lenient over the disruption to traffic. When the protest moved to Government House, the police resistance looked like a token showing designed to fail. This apparent immunity gives weight to PAD’s message.
The PAD is flirting with the old agent provocateur’s technique of placing its own crudely armed gangs in places where they will be attacked by enemies. This creates violent incidents, apparently initiated by their opponents, though in truth a result of the inherent violence of the PAD itself.
In short, PAD is an anti-democratic movement, supported by high investment and shadowy protection, that exploits the fears of the privileged and a deliberately anti-rational nationalism, and flirts with militarism and violence.
Is PAD a bulldog, let out on a leash for a specific purpose, that will be chained up when the threat from thieves has passed? Or is it another step in the destruction of democracy begun by Thaksin, continued by the coup-makers, and now plunging ahead on the momentum?
( geocities.com/changnoi2/padmeaning.htm )
By Chang Noi
Since it was formed in February 2006, and especially since it was revived in May this year, the People’s Alliance for Democracy, has become a very distinctive force in the political landscape. Formally, PAD is simply an alliance of five orators. But as a political phenomenon, PAD is also what they are saying, how they are saying it, what visual messages they convey, and who is supporting them.
The movement’s main stated aim is to overthrow the current government. Normally any movement which professed this aim would be labeled dangerous, even revolutionary, and be strongly handled by the authorities. Strangely that is not happening. Probably that is because we know its true aim is to obstruct Thaksin’s overt return to politics.
The movement’s longer-term aim is to undermine the central principles of electoral democracy, namely the sovereignty of the people, and the selection of a parliament by the system of one-man, one-vote. The PAD leaders claim that the electorate cannot be trusted with the franchise because the mass of rural people are uneducated and corrupt. They want the elected portion of the lower house reduced to a minority (perhaps 30 per cent), and the remainder filled partly by “retired officials and important people” and partly by ordinary people and workers, selected by appointment. Since the logic of the PAD’s proposal is to disenfranchise the rural poor, this new system is likely to favour the rich, the urban, and the higher educated.
In addition, PAD wants the military to have a permanent role of political oversight. The military would be removed from political control (by making the defence ministry independent of the cabinet), and granted a right to intervene in politics to check corruption and to protect the monarchy and national sovereignty.
The PAD seems against the freedom of expression, and in favour of the use of abuse and intimidation to limit the freedom of expression. This conclusion is based on the way that PAD orators treat academics, actors or other public figures that have disagreed with PAD views. This tactic seems to have been quite successful. Some critics have apologized. The press has been generally rather uncritical of the PAD’s views and activities.
The PAD makes use of military and martial symbolism. Some of the leaders like to wear brown shirts and black shirts that resemble military and para-military uniforms. The headbands worn by leaders and followers recall the outfits of traditional warriors, samurai, and jungle fighters. The oversized neckscarf comes from the scouts, village scouts, and jungle fighters. It is not Chamlong’s rural-ascetic look but this barracks-chic that distinguishes the movement. Among the supporters, yellow flags, headbands, T-shirts, and caps combine to give the impression of commonality and conformity which is the role of uniforms.
PAD promotes a visceral nationalism reminiscent of the early Phibun era. The nation is a body that is being physically ripped by its enemies (internal and external), causing pain to the citizens, who must rise up in the nation’s defence.
The PAD’s agitational practice suggests a high degree of organization, strong financing, access to technology, and skill with sophisticated techniques. The equipment for staging and broadcasting the PAD’s message requires high capital cost and running expenses. The crowds are well organized and provisioned. The programming shows strategic planning to sustain support and interest with relatively little novelty. The PAD seems skilled in the techniques and rituals of litigation. In short, this is not a few people gathered at a street corner with a soap box.
Analyzing the PAD’s audience on the streets and in front of television screens is difficult. There are only stray interviews, plus pictures. Perhaps the single word that emerges from this impressionistic data is “respectable.” The crowds are generally smartly dressed. The age-profile is quite high, though there are also many families in attendance (and the TV audience may be significantly younger). Head-counting from press photos shows a slight preponderance of women over men. From the few on-site interviews available, the crowds include retirees, public servants, small business people, and senior executives from modern firms. There seem to be relatively few manual workers.
The PAD is clearly well-connected to other institutions. One of its leaders is a Democrat MP. Other Democrats have spoken from its stages. So too have academics from some of Bangkok’s major universities. A serving general has taken the PAD stage in his full uniform. Other military figures, including General Saprang Kalyanamitr, have been seen back-stage and are open in their support.
The PAD seems to be protected, perhaps by friends in important places, but also by virtue of its widespread urban support. No other Bangkok protest has suffered so little harassment. When the prime minister angrily threatened to clear PAD off the streets, the security forces refused to cooperate and the prime minister had to back down. When PAD set up a permanent blockade of roads, the police stood aside and public-opinion surveys were surprisingly lenient over the disruption to traffic. When the protest moved to Government House, the police resistance looked like a token showing designed to fail. This apparent immunity gives weight to PAD’s message.
The PAD is flirting with the old agent provocateur’s technique of placing its own crudely armed gangs in places where they will be attacked by enemies. This creates violent incidents, apparently initiated by their opponents, though in truth a result of the inherent violence of the PAD itself.
In short, PAD is an anti-democratic movement, supported by high investment and shadowy protection, that exploits the fears of the privileged and a deliberately anti-rational nationalism, and flirts with militarism and violence.
Is PAD a bulldog, let out on a leash for a specific purpose, that will be chained up when the threat from thieves has passed? Or is it another step in the destruction of democracy begun by Thaksin, continued by the coup-makers, and now plunging ahead on the momentum?
( geocities.com/changnoi2/padmeaning.htm )
Subscribe to:
Posts (Atom)